เด็กผู้หญิง 2 คนที่ยืนเข้าคิวซื้อตั๋วหนังอยู่ข้างหน้า หน้าตาน่ารักชวนมอง และยิ่งเธออยู่ในชุดนักเรียนก็ยิ่งดูสะอาดตาน่าเอ็นดู คะเนจากสายตาคิดว่าน่าจะเรียนอยู่ประมาณม.3

ทั้งคู่ยืนเคียงกัน คนหนึ่งอ่านหนังสือการ์ตูนและอีกคนหนึ่งยืนนิ่งแล้วมองไปข้างหน้า ดูหงุดหงิดกระวนกระวายคล้ายกับกำลังอดทนอย่างหนักกับการรอให้แถวเขยื้อน ทั้งๆที่มันก็ค่อยๆไหลไปเรื่อยๆ แต่รู้สึกว่าจะไม่ทันใจเธอ

ในใจของเรากำลังเอาใจช่วยเธออย่างหนัก บอกกับเธอว่า ใจเย็นหน่อยน้อง..เพราะทุกคนก็กำลังรอเหมือนกัน คิดไปได้เพียงแค่นี้ก็รู้ว่าช่วยเธอไม่ได้แล้วเพราะเราถูกกระตุกให้ตื่นด้วยประโยคที่ว่า

แม่ง! จะคุยอะไรนักหนาวะ มีคนรอซื้อตั๋วอยู่ตั้งเยอะตั้งแยะ เธอพูดเสียงดังพอที่เราจะได้ยิน

ก็กูบอกแล้วว่าให้ดูเรื่องอื่น เรื่องนี้หนังมันเพิ่งเข้า มึงก็ไม่เชื่อ เพื่อนเธอละสายตาจากหนังสือการ์ตูนมาพูดด้วย

ก็มึงดูสิ...อีนั่นน่ะ เธอบุ้ยปากไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งกับแฟนหน้าช่องขายตั๋ว ยืนซักคนขายตั๋วอยู่นั่นแหละ นานแล้วนะ นานของเธอคือยังไม่ถึง 2 นาที

กูไม่เห็นอยากดูเลยไอ้.......เนี่ย เธอเอ่ยชื่อพระเอกหนังคนหนึ่ง

เราตัดสัญญาณภาพและเสียงของเธอทิ้งไปโดยทันที แล้วทวงคืนคำชมทั้งหมดที่เคยให้ไป ความสะอาดตาน่ารักที่เห็นอยู่เมื่อครู่พังทลายราบลงมากองเป็นขยะอยู่ข้างๆตัวเธอ

นี่ไม่ใช่ 2 คนแรกที่มีพฤติกรรมการพูดขัดแย้งกับหน้าตา เคยเห็นมาเยอะ แล้วก็จะนึกสงสัยทุกครั้งว่าน้องๆเหล่านี้รู้จักคำว่า กาลเทศะ บ้างหรือเปล่า?

จะพูดอะไรก็พูดได้ แต่ควรจะเรียนรู้คำว่า มารยาท ในที่สาธารณะ

และที่เป็นห่วงมากกว่านั้นคือ อยากให้น้องทั้ง 2 คนรู้จักคำว่า อดทน และ รอคอย มากกว่านี้ เรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่กับคำสองคำนี้ให้มาก